Nasıl konuya gireceğimi, bilemedim.
Bu filmi seyretmeden önce film ile ilgili çok büyük hayallerim vardı.
2010 yılının en iyi yabancı film Oscar'ını almıştı.
Arjantin sinemasının ımdb ilk 250'ye girmiş ilk filmiydi.
Ekşi Sözlük'te film ile ilgili bir kaç yorum okumuş, heyecanlanmıştım.
Costa Gavras'ın Missing filmine benzesin diye içimden geçirdim.
Arjantin cuntası, sinema senaryoları için bulunmaz birer nimetti.
Film de derin devlet kokusu şöyle bir hissedilip sonra hemen başka mevzuya geçiliyor.
Mutlaka film, sonunda suratıma bir tokat patlatacak diye hep bekledim.
Olmadı.
Ya çok film seyrettiğimden artık filmin gidişatlarını hesaplayabiliyorum
ya da
Arjantin sinemasının, İspanyol sinemasına biraz kenarından köşesinden benzemeye çalışmasını benim midem pek kaldıramadı gibi geliyor, bana.
Bir not daha.
Latin erkeği, arzulur, tutkuludur, istediği kadını elde etme gücünü kendinde görmesine rağmen bu film de
öyle bir şey yok.
Filmde en beğendiğim oyuncu, gözleriyle sevdiği adama;
artık aşkını dile getir
demek isteyen Soledad Villamil'i çok beğendim.
Sırf bu kadın için bile bu film seyredilir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder